Kharara

लघुकथा : पुनरावृत्ती सुनील आणि स्मिता आपली बॅग भरून पसारा न्यायला येणाऱ्या गाडीची वाट पाहत होते. रमाकाकू कोपऱ्यात उभ्या राहून अश्रू ढाळत होत्या. एकुलता एक मुलगा सुनीलला त्यांनी आपल्या नवऱ्याच्या निधनानंतर मोठ्या काबाडकष्टाने आणि प्रयत्नांची पराकाष्ठा  करून वाढविले होते. आपल्या अनेक स्वप्नांना, सुखांना आणि इच्छा आकांक्षाना मुरड घालून त्याला काहीही कमी पडणार नाही याची त्यांनी पुरेपूर खबरदारी घेतली होती. असा हा एकुलता एक मुलगा लग्न करून सहा महिने झाले नाही तर आपल्या आईला उतारवयात एकटीला टाकून दुसरीकडे राहायला चाललाय ही बाब त्यांना सहन होत नव्हती. खाली मान घालून त्या असवे ढाळत असतानाच बाहेर मालगाडी आणि टॅक्सी येऊन उभी राहिल्याचा आवाज आला. सुनील आणि स्मिता बॅग उचलून जाऊ लागले. शेवटचा प्रयत्न म्हणून त्या सुनीलला आर्जवे करू लागल्या. "आई, मी थांबलो असतो, नक्कीच थांबलो असतो! जर तू माझ्यावर तसे संस्कार केले असते तर. पण तू स्वतः माझी लाडकी आजी आणि तुझी सासू आजारी असताना, तुझी आणि बाबांची सर्वात जास्त गरज असताना तू माझ्या डोळ्यासमोर तिला एकटीला टाकून बाबांना घेऊन घराबाहेर पडलीस. बाबांना त्...

कथा : कपाट रमेश सकाळीच गोव्याला जायला निघाला  होता. पण मध्येच ट्रेनची ओवरहेड वायर तुटल्याने ट्रेन चांगली सात आठ तास उशिराने म्हणजे रात्रीचे एक वाजता मडगाव स्टेशनला पोहचली . त्यातच सुनिलला सरप्राइज़ ध्यावे म्हणुन त्याने त्याला काहीही कळविले नव्हते. एवढ्या रात्री रिक्षा पकडुन तो त्याच्या रूमवर पोहोचला. पण सुनिल चार दिवसासाठी कंपनीच्या कामाने बाहेरगावी गेला होता. हे सगळे कळेपर्यंत रिक्षावालाही  तिथुन निघुन गेला होता. डोक्याला हात लावत तो रात्रीच्या  दोन वाजता फ़ूटपाथवरच्या दिव्याखाली एखादा रिक्षावाला मिळेल आणि आपल्याला स्टेशनला सोडेल या आशेने वाट बघत बसला. बराच वेळ गेल्याने त्याला डुलका लागला होता. अशातच कोणितरी  हात लावल्याने त्याला जाग आली आणि तो दचकून उभा राहिला. समोर एक समवयस्क तरुण उभा होता. जरासा घाबरत आणि बिचकतच त्याने त्याला सगळी हकीकत सांगितल्यावर तो म्हणाला,"मी अनिल, इथे जवळचा माझा फ्लैट आहे. तुझा मित्र येईपर्यंत तू माझ्याकडे राहू शकतोस. त्याचे आश्वासक बोलने आणि काळाची गरज लक्षात घेऊन रमेश त्याच्या फ्लैटवर गेला. तोंडावर थोडे पानी मारुन त्याने आपली बैग कपाटात ...

गोडसेचे गांधी आणि गांधींचे गोडसे: अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाचे माजी अध्यक्ष श्रिपाल सबानिस यांनी गांधी जयंतीचा मुहूर्त साधून "सगळे ब्राह्मण जसे गोडसे नाहीत तसेच सगळे कॉन्ग्रेसी गांधी नाहीत" असे विधान केले. वरवर पाहता या विधानाचे तितके महत्त्व वाटणार नाही. आतापर्यत कोणीही साधा सरळ माणुस हे विधान विसरुनही गेला असेल. पण सखोल विचार केला तर त्याचे गांभीर्य आणि सत्य सहज लक्षात येते. पुरोगामी विचारवंत आणि गांधीवादी (खरे आणि भोंदू) गोडसे हा संघाचा होता आणि त्याने संघ विचारसरणी आणि धर्मांधतेने महात्मा गांधी यांची हत्या केली असे मानतात. या हत्येच्या संशयाचे धागे अगदी सावरकरांपर्यतही गेल्या च्या चर्चा आजही झडताहेत. त्यांनीच गोडसेला यासाठी प्रवृत्त केले असाही एक मतप्रवाह आहे. त्यात गोडसे हा ब्राह्मण असल्याने आणि मनुस्मृतित ब्राह्मण म्हणुन त्याच्या गुन्ह्यला शिक्षा दिली  नसली तरी राज्यघटनेने त्याला फाशी ध्यायला तत्कालिन सरकारला बाध्य केले हा राज्यघटनेचा आणि समतेचा विजय असला तरी  ब्राह्मन्यचा आणि मनुस्मृतिचा पराभवच! संघाची बैठकच मनुस्मृतीवर आधारित असल्याने संघाचा ही  तो ऐतिहास...